close
close

Voice News

CA News 2024

searchengine

Internationale studenten die naar NZ verhuizen

Veilig, benaderbaar, langzaam en gratis. Dat zijn enkele woorden die internationale studenten gebruiken om Nieuw-Zeeland te beschrijven.

Tuiara Bekhtiueva en Payoshnni Jugroo verhuisden in 2023 van hun thuisland naar Nieuw-Zeeland om te studeren aan de Victoria University of Wellington.

De een was al jaren van plan om hierheen te verhuizen, de ander deed het spontaan. Met Re: News delen ze of hun verwachtingen van Nieuw-Zeeland overeenkwamen met de realiteit, en welke cultuurschokken ze onderweg tegenkwamen.

Kiezen om in Nieuw-Zeeland te studeren

Tuiara, 43, verhuisde haar familie in november vorig jaar van Rusland naar Nieuw-Zeeland om te studeren voor een Masters of Education. Nadat ze als bijlesdocent Engels had gewerkt, wilde ze proberen haar postdoctorale opleiding in een Engelssprekend land te doen.

De Russische invasie van Oekraïne zorgde voor uitdagingen voor Tuiara’s reis naar Nieuw-Zeeland.

Ze zegt dat ze een examen Engels moest afleggen voordat ze langskwam, maar dat ze dat in Kazachstan moest doen omdat de examenaanbieders het afnemen van examens in Rusland hadden geboycot.

De buitenkant van een collegezaal aan de Victoria University, Wellington

Tuiara zegt ook dat ze haar universiteitsgeld alleen kon betalen door een bankrekening in het buitenland te openen, omdat er een internationale sanctie tegen Russische banken geldt.

“Ik denk dat het altijd een moeilijk proces is geweest, zelfs vóór het conflict (met Oekraïne)”, zegt ze.

Ze koos voor Nieuw-Zeeland omdat het ‘mooi’ was en ‘het klimaat milder is’ vergeleken met haar thuisland Yakutia, een republiek van Rusland, die algemeen wordt aangeduid als de koudste stad ter wereld.

“Nieuw-Zeeland wordt als een veilig land beschouwd, dat is belangrijk voor mij omdat ik kinderen heb”, zegt ze.

Tuiara Bekhtiueva verhuisde in 2023 naar Nieuw-Zeeland om te studeren. Foto: meegeleverd.

Voor Payoshnni was het haar biologieleraar die haar overtuigde om naar Nieuw-Zeeland te verhuizen. Hij was zo enthousiast over Nieuw-Zeeland dat ze in februari vorig jaar Mauritius verliet.

Ze zegt dat hij haar vertelde dat als ze iets aan het milieu wilde doen, Nieuw-Zeeland de plek was om naartoe te gaan. Dus kwam ze hier voor het laatste jaar van haar Bachelor of Science in milieustudies, ecologie en biodiversiteit.

Op Mauritius is naar het buitenland gaan om te studeren “heel normaal” en “gezien als een prestatie”, zegt de 21-jarige.

Verwachtingen van ‘een klein land aan de rand van de wereld’

Zowel Payoshnni als Tuiara zeggen dat mensen in hun thuisland over het algemeen niet veel weten over Nieuw-Zeeland.

Payoshnni beschrijft Nieuw-Zeeland als “erg geïsoleerd van de rest van de wereld” en zegt dat rugby en de haka de enige dingen waren waarmee ze vertrouwd was toen ze op Mauritius woonde.

Ze zegt dat ze geen idee had wat ze kon verwachten, omdat naar Nieuw-Zeeland komen “een schot in het donker” was.

Tuiara zegt dat ze Nieuw-Zeeland voorstelde als “een klein land aan de rand van de wereld”.

Ze zegt dat Yakutia ook wel de ‘rand van de wereld’ wordt genoemd, dus verhuizen naar Nieuw-Zeeland voelde alsof je van de noordelijke rand naar de zuidelijke rand van de wereld ging.

Payoshnni Jugroo kwam naar Nieuw-Zeeland om haar Bachelor of Science af te ronden.  Foto: geleverd.

Tuiara heeft jarenlang over Nieuw-Zeeland gelezen om zich voor te bereiden op haar grote verhuizing, zodat ze precies wist wat ze kon verwachten en werd gewaarschuwd dat het duur zou zijn.

Ze deed onderzoek naar het vinden van huisvesting, het openen van bankrekeningen, welke ondersteuning er beschikbaar was voor internationale studenten en hoeveel regenjassen ze nodig zou hebben om in Wellington te wonen.

Payoshnni zegt dat ze tegen zichzelf zei: ‘Ik leef maar één keer. Het enige dat ik opzocht was welke universiteiten mijn studie aanboden en welke gebieden veilig waren (voordat ik verhuisde).”

Ze verwachtte wel dat een vertrek uit Mauritius haar zou verlossen van de druk die haar ouders op haar uitoefenden om altijd hard te studeren.

Het doen van het onderzoek heeft zijn vruchten afgeworpen

Tuiara zegt dat de meeste van haar verwachtingen over Nieuw-Zeeland uitkwamen.

Nieuw-Zeeland is duurder dan ze dacht, afgezien van de voedselkosten.

“We geven hier evenveel uit aan eten als thuis”, zegt Tuiara.

Avocado op toast.

Ze zegt dat groenten en fruit hier verser en goedkoper zijn, vooral avocado’s, die ze in vergelijking met Rusland zo goedkoop vindt dat ze zich bijna vrij voelen.

Ze had moeite met het vinden van een ‘veilig en warm’ huis voor haar gezin, dichtbij de campus, en woonde hier de eerste maand in een AirBnB.

Tuiara’s universiteit en haar studentenvereniging boden nog meer steun aan internationale studenten dan ze had gedacht, zegt ze.

“Je voelt je op een veilige plek, dat je niet alleen bent”, zegt ze.

Een ‘langzame’ en ‘aanspreekbare’ cultuur

‘Langzaam’ is het woord dat Payoshnni en Tuiara gebruiken om de levensbenadering van Nieuw-Zeelanders te beschrijven.

“Alles gaat hier traag, mensen hebben geen haast met hun werk of studie”, zegt Tuiara.

Payoshnni zegt dat de Aziatische en Europese cultuur veel sneller is, dus het was een ‘cultuurschok’ om naar zo’n ‘chill’ land te komen.

De eerste keer dat Payoshnni een opdracht in Nieuw-Zeeland niet op tijd kon afmaken, zei ze dat ze “zo gestrest” was omdat ziek zijn geen excuus was om op Mauritius haar schoolwerk niet in te leveren.

Universiteitsstudent (archieffoto).

“Ik stuurde een enorme verontschuldigingsparagraaf (naar mijn docent) en smeekte om 24 uur extra. Hij zei ‘oh, je hebt nog tot het weekend’ en het duurde even voordat ik dat had verwerkt”, zegt ze.

In die situatie zouden andere landen er volgens Payoshnni baat bij kunnen hebben als ze de Nieuw-Zeelandse mentaliteit overnemen.

Tuiara zegt dat ze het meest verrast is door hoe gastvrij Nieuw-Zeelanders zijn en zegt dat “de mensen hier meer glimlachen”.

Ze doet vrijwilligerswerk bij twee verschillende gemeenschapsgroepen en is betrokken bij een aantal universitaire programma’s, en zegt dat ze zich overal waar ze komt deel uitmaakt van de gemeenschap.

Payoshnni zegt dat ze gesprekken heeft gevoerd met vreemden in liften en dat Nieuw-Zeelanders elkaar “vertrouwd” lijken te zijn en zeer benaderbaar zijn.

Behoud van inheemse namen

De bekendheid van te ao Māori in Nieuw-Zeeland verraste Tuiara, aangezien zij zelf inheems is in Yakutia.

Ze zegt dat haar volk etnische wortels heeft in Mongolië en Turkije, maar dat haar regio “sterk beïnvloed wordt door de Russische cultuur”.

De meeste verwachtingen van Tuiara over Nieuw-Zeeland bleken waar te zijn.  Foto: geleverd.

Van steden en organisaties in Yakutia zijn al hun namen veranderd in het Russisch, maar Nieuw-Zeeland heeft de neiging om Māori-namen te behouden, zegt ze.

“(De opname van) te reo Māori is zichtbaarder … Sommige van mijn Europese docenten spreken enkele woorden in het Māori. Rusland kent deze praktijk niet”, zegt ze.

Vrij om te dragen wat je wilt

Payoshnni vindt Nieuw-Zeeland “veel minder veroordelend” dan Mauritius als het om mode gaat.

Ze herinnert zich een keer dat ze een vrouw met rondingen zag die een crop-top zonder beha droeg en dacht: “Wauw, ik wist niet dat je dat kon doen”.

Ze zegt ook dat ze niet wist dat zichtbare tatoeages op veel werkplekken in Nieuw-Zeeland acceptabel waren, omdat het personeelsbestand op Mauritius “prim en correct” is. Omdat ze in Nieuw-Zeeland woont, maakt ze zich ‘veel minder zorgen’ over wat ze ‘s ochtends aantrekt.

De prijs van een internationale student zijn

De komst naar Nieuw-Zeeland heeft de druk die Payoshnni voelt om hard te werken niet verminderd. Ze zegt dat het het juist heeft vergroot.

Haar ouders betaalden ongeveer $38.000 zodat ze in Nieuw-Zeeland kon studeren en dat zorgde voor een grotere verantwoordelijkheid om te slagen, zegt ze.

Visumaanvraag om naar Nieuw-Zeeland te werken.

Payoshnni is momenteel aan het solliciteren, maar zegt dat veel bedrijven niet iemand zullen aannemen die een visumsponsoring nodig heeft, dus ze weet niet zeker hoe haar toekomst eruit ziet.

Tuiara’s masterdiploma kostte haar $ 52.000, maar ze kreeg een studiebeurs om $ 10.000 van de kosten te dekken. Ze verkocht een flat in Rusland om de resterende $ 42.000 te betalen.

‘Ik denk dat het de moeite waard is’

Tuiara zegt dat ze naar Rusland zal terugkeren om het derde trimester van haar studie af te ronden, maar haar kinderen willen hier blijven.

“Ik denk dat (de prijs van studeren) het waard is. Het stelde mij en mijn kinderen in staat de wereld te zien”, zegt ze.

“We hebben één leven, dus we moeten proberen er het beste van te maken. Misschien zullen mijn kinderen in de toekomst Nieuw-Zeeland kiezen voor hun studie.”

Reiziger die vanuit het buitenland aankomt op Auckland International Airport (bestandsfoto).

Payoshnni zegt dat haar studie in Nieuw-Zeeland haar veel heeft geleerd over hoe ze als volwassene zelfvoorzienend kan zijn, haar eigen emoties kan beheersen en vrienden kan maken.

“Je leert hoe je je mensen kunt vinden omdat je weet dat je tijd beperkt is”, zegt ze.

“Bij internationale studenten is ons grootste motto ‘make it work’.”